خو ردب أم يكباره سُت قلندر
آ ساربون، کو مهکے تیز تیز گیر!
کو تېزدے مو یاس تر وم دربار.
کو مه پېښڅ مو، توند پے مو چیر؟
وز أم مجبور وم وينتاو يكبار.
اے مه دو روز أم هر رهنگ مجنون:
وز آروم ات، مو دل آروم نه نیشت.
بنافخ أم- ته خو ياس أم خو تره يون،
اما خودم اس مو څیم اند رڅیثت.
اس بهر خرغ اند أم توید پیاده.
اس بهر خرغ أم تويد وم سكیدا.
ار تیم أم فریپت خو مات ات مافه
مو رد درکار غلب تیدا خو تیدا.

یہ خو درگاه یرد

یہ خو درگاه یرد لیل تر خیر کښت.
کهند ته واښ ارد وېشد، کهند تر ژیر کښت.
وز ون أم وم، قیو أم ات مردم ته لوفد:
چس دے ڈبون، چس تو دے، پد چیر کښت.
مو رد ته لوفبن بهس کن، یه چار دار،
بیو مو پوند انجیڤد، بیو مو گیر کښت.
که ے یه روز تیزد وم چار اس خرغ،
ناگے وم چار غسپ اس پامبر کښت.
ښهب دگه یین ښافخین ات وُز أم اگه
مو خیال خو ردث ته وم تصویر کښت.
آی لیدوش، مه ڈھڈ حال وم، مه کے بهس،
یست خُدای یکجا تمه تقدیر کښت.

دے ماش ملکېت څه پرداد، بهس نه فُد نه.
خو قهرض اندیت وے مِس داد، بهس نه فُد نه.
نه لعل ربد ات، نه ياقوت ات، نه لاجور،
ست ات ژیریت فکث یاد، بهس نه فُد نه.
غلېڅ لوفيت: "چیز" أم دولت ارد چورج؟"،
دے دولت أم چود بلا، بهس نه فُد نه.
کو شیرین شاہ یے خوند جون بازے یین چود،

اداره نشرات سیمای شغنان

13

خوشام غلام