ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΘΡΕΑ

52

με», είν' ένας βαθύστερνος λυγμός για την κατάσχεση του πατρικού του απ' την Τουρκιά. Θα προτίμαγε ναν το' χαν ανατινάξει, παρά ν' ασελγούνε πάνου του. Τα δυο τελευταία ποιήματα είναι: το «LABRIMAE INTECTORUM», μια προσευχή των άστεγων «που σιγοσβηούνε / στο κρύο και στην παγωνιά» και το δεύτερο

ένας «Γυρισμός με τα φτερά της σκέψης» στην αγαπημένη του γενέτειρα, την όμορφη Κυθρέα του, και μια νοερή περιπλάνησή του στα όλβια, σκλάβα χώματα, όπου «και
ρημαγμένο συναντώ το πατρικό μου σπίτι/
.../τ' ονείρου λίκνο, καφτό το θάμα λειτουρ-
γούσε». Άμποτες, τ' όνειρο ν' αληθέψει...

ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΙΤΣΑΝ ΤΟΥ ΣΤΥΛΛΗ

(Της γιαγιας μου)

Νωρίς πάλε εξύπνησεν, σαν πάντα η Ελενίτσα
τζαι στρώθηκεν εις την δουλιάν, χωρίς καμιά αναμελιάν
τζαι για προσφάιν μονιχά σκόρτον, ψουμίν, καμιάν ελιάν
τζ' ας έγυρεν τζαι γέρασεν τζαι γίνειν σαν την βίτσαν.

Με πάντα τζιείν' την ανοιχτήν, την καθαρήν καρκιάν της
τζιειν το γελιούιν το γλυτζιύν, το τίμιον τζαι καθαρόν
με την βουλήν την σπαστριτζιήν, τζ' ολόχαρην θωρκάν της
τ' αμμάτιν της το λαμπερόν, τ' ολόφωτον τζ' αστραφτερόν.

Πιάννει τζ' αρκέβκει τη δουλιάν τζαι το ρουβίθθιν κουπανά
χωρίς να πνάσει ένα τσιμπίν, χωρίς αμάνταν μιαν σταλιάν
τζ' ύστερις πάλε αρκινά να το ψιλανεμίζει
πα ταπισόν εις τα χτηνά, διά τους για φαΐν φαρράν
κλιθθάριν, βίκον, άσιερον μα τζαι σιταροπούλλαν
γαλεύκει, σιυρίζει τα, πλυννίσκει, ξισταβλίζει.

Τέλια στο νηλιοβούττημαν π' αρκέβκει τζαι νυχτώννει
κάθεται ετσάς μιαν σταλαμήν, παίρνει βαθκιάν αναπνοήν
ξαναρκέφκει που ξαρκής άλλον χουσμέττιν παρευτύς
πλυννίσκει, κοφινιάζει τα, τροπώνει τζαι γαζώννει.

27.1.1982

Πέτρος Στυλιανού