το κορτσόπομ ντο εγέντον. Ατέν την γυναίκαν τινάν επέρα κι αφήνεμε να τερώ ατο, εντούνεμε. Όντες επήαν τερούν το κορίτς απάν σα γόνατα, έγκεν γένια και τα γένιατ εντούναν σην γην. Η καντίλα πα επίανεν εμπροστάτς. Ατός με τα δάκρυα επήεν έθαψανατεν και εγύρτσαν σο σπιτ και έζησαν καλά και μες καλλίτερα.

11. «Σ' έναν χωρίον που κι είχανε ακίλ»

Σ' έναν χωρίον κ' είχανε ακίλ και ανάμεσά τουν έτον ένας ξηνητέας και έτον ας ολτς ακικίς. Ατός έναν ημέραν εμάζεψεν ούλτς τα' αγούρτς και είπενατς αν θέλετε ν' αγοράζομετεν ακίλ (νουν), θα πάμε αγοράζωμεν ασήν Τραπεζούνταν και ατοίν επέμναν σύμφωνοι και είπανατον, θα γομώνομαι έναν τουλούμ λίρας, θα δίγομε σε να πας φερτς μας ακίλ. Εδώκανατον το τουλούμ τα λίρας και επήν σην Τραπεζούνταν σ' έναν παντοπωλείον και είπενατς έχετε ακίλ; γομώστεν το τουλούμ ακίλ και επάρτεν τα λίρας. Εκείν επέραν τα λίρας και εδώκανατον ακίλ και είπανατον μέχρι να πας σο χωρίον να μην ανοίσατο γιατί χάτε το ακίλ, ατός πα μόλις εκόντεψεν σο χωρίον είπεν ας λύνω εγώ το τουλούμ και πέρω εγώ το πολλά. Μόλις ένοιξεν το τουλούμ, εκείνο έτον αέρας και έφυεν. Την ώραν ντο έφυεν ο αέρας έβγαινεν ένας λαγός και επήεν εσέβεν σε έναν τρουπίν κες και ατός έτρεξεν να πιαν τον λαγόν και η γούλατ επέμνεν σο τρυπίν κες. Επήγαν οι χωρικοί σην προϋπάντησίν νατ και έβρανατον χωρίς γούλαν και εκάτσαν και ενούντσαν αν είχεν κιφάλ. Ύστερα ένας χωρικός είπεν ας ερωτούμεν την γυναίκανατ. Είπανατεν ο άντρασις όντας εξέβεν ασό σπιτ είχεν κιφάλ. Το πρωίν φαϊν εδώκανατον και έφαεν, κιφάλ είχεν κ' είχεν κι ξέρω.

12. Κάποτε έτον ένας γέρος και ένας γραία και είχαν έναν παιδίν. Ατέ επαραπονήουτον σον γέρον πότε θα εφτάγνε έναν νύφεν να αναπαύεται ολόγον. Ύστερα από κάμποσον καιρόν επέζεψεν ο γέρον τα λόγιατς και επάντρεψαν τον γυιόνατον. Εκάθουσαν σο τραπέζ να τρώγνε και η νύφε αμάν αμάν έτρωεν και επέγνεν σην κάμαρην να κοιμάται και κάμποσα βραδάς η γραία εσκούτου εσκούπιζεν επεκές και έσκονεν το τραπέζ. Έναν βράδυ επιάστεν με τον γέρον. Εκείνε έλεγενατον γέρο εσύ θα σκοντς το τραπέζ και εκείνος έλεγεν εκείνεν. Μετ' ολίγον κατεβέν αφκά η νύφε νευριασμέντσα και λέατς. Ε, ντο έπαθετεν και ταβίζετε; Ένας να σκον το τραπέζ και άλλε να πλυν τα σκεύα και τουλώστεν να κοιμούμαι. Και ετότε ο γέρον λέει την γραίαν, ἐ γραία νύφεν εθέλνες, ατώρα πίσον ατά όλα εσύ.

Λαογραφικά Πόντου– Αναστάσιος Χωλίδης, Διδάσκαλος Χορτοκοπίου

Σελίδα 5